Ochrona walorów
1. Straty, jakie poniosły zasoby walorów turystycznych Polski w ubiegłym ćwierćwieczu, przekraczają wielokrotnie uzyskany w tym samym okresie przyrost nowych walorów. Ponadto trzeba pamiętać, że największe straty występują w grupie walorów wypoczynkowych i krajobrazowych środowiska przyrodniczego. W dominującej liczbie wypadków są to straty bezpowrotne, nieodwracalne. Tymczasem właśnie ta grupa walorów ma podstawowe znaczenie dla regeneracji sił psychicznych i fizycznych ludności w naszym szybko urbanizującym się kraju. Zachodzi więc konieczność zahamowania procesu dewaloryzacji turystycznej Polski, przy czym głównym zadaniem jest zachowanie walorów wypoczynkowych i krajoznawczych środowiska przyrodniczego.
2. Zanieczyszczanie powietrza atmosferycznego i wód powierzchniowych oraz zwiększanie się uciążliwych hałasów występuje na obszarze całego kraju i jest konsekwencją intensywnych procesów uprzemysławiania, urbanizacji i rozwoju transportu ? procesów, które są podstawowymi czynnikami rozwoju społeczno–gospodarczego naszego państwa. W celu zapobieżenia postępującemu skażaniu środowiska naturalnego człowieka wydano specjalne ustawy dotyczące ochrony powietrza i wód. Istnieją również przepisy prawne mające na celu ograniczenie wytwarzania i emisji uciążliwych hałasów.
Nie można jednak oczekiwać, aby te środki prawne przyniosły radykalną poprawę sytuacji w stosunkowo krótkim czasie. Problem ochrony środowiska naturalnego człowieka jest bowiem konfliktowy, ponieważ przemysł i transport nie dysponują jeszcze obecnie technologicznymi rozwiązaniami, które umożliwiałyby całkowite oczyszczenie wszystkich ścieków i gazów, zatrzymanie pyłów oraz zapobiegałyby emisji hałasów. Ponadto wysokowydajne urządzenia oczyszczające są zazwyczaj niezwykle kosztowne
i z tego wzglądu mogą być wprowadzane tylko stopniowo, w pierwszej kolejności w obiektach położonych w pobliżu wielkich aglomeracji miejskich.
Również przepisy ustawy o ochronie przyrody nie zapewniają skutecznej ochrony obszarów o walorach środowiska przyrodniczego. Ustawa ta określa bowiem tylko następujące formy prawne ochrony dóbr przyrody: uznanie za pomnik przyrody, uznanie za rezerwat przyrody, utworzenie parku narodowego, wprowadzenie ochrony gatunkowej roślin i zwierząt. Wszystkie te formy ochrony dotyczą tylko pojedynczych obiektów i ich ugrupowań albo stosunkowo niewielkich obszarów (łączny obszar wszystkich parków narodowych i rezerwatów wynosi w Polsce około 0,5% powierzchni kraju).
3. Zjawiskom degradacji i dewastacji walorów turystycznych środowiska przyrodniczego usiłuje się zaradzić również w regionalnych i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Plany te wyznaczają strefy i obszary o funkcjach turystycznych, na których nie dopuszcza się lokalizowania niepożądanych obiektów i urządzeń. Dzięki tym planom zabezpieczono wiele cech i właściwości środowiska na obszarach mających szczególne znaczenie dla turystyki. Działalność ta nie jest jednak w pełni skuteczna, ponieważ plany zagospodarowania przestrzennego nie mogą objąć, przewidzieć i opanować wszystkich zjawisk społeczno–gospodarczych, które mogą wystąpić na tych obszarach.